پنجره ها

شاعر : عبدالرحیم سعیدی راد

تمام پنجره ها رو به باغ فردایند
پرندگان مهاجر دوباره می آیند

دوباره از سفری دور باز می گردند
پرنده های غریبی که سخت تنهایند

بهشت گم شده ای روی بال ها دارند
پرنده ها که به آیینه بال می سایند

ولی چه سود که دل های بی نصیب از عشق
شبیه گور ولی رو به سمت بالایند

من و تو مثل کویریم ، خشک و بی برکت
شگفت نیست اگر ابرها نمی آیند

بیا پرنده عاشق ! به شانه ام بنشین
دو دست آمده امشب تو را بیارایند

پرنده می چکد از سقف آسمان ، امّا
هنوز پنجره ها غرق در تماشایند

ادب

شاعر : رستم وهاب نیا

مشعل دست رهروان ادب است
مطلع شمس خاوران ادب است

آسمان پایه ای اگر دارد
شهستون زیر آسمان ادب است

گلۀ اختران به مرز شَبان
بی شُبان نیست و شُبان ادب است

ننشاند خسی به چشم کسی
سخت سوگند کهکشان ادب است

روز و شب دیر و زود کَی داند
بلکه هر ساعت و هر آن ادب است

کوهها استاده بر فرمان
از همه کوهها گران ادب است

اصل هر مذهبی و هر دینی
ای جوان نماز خوان ادب است

کاروان بشر به ره پویان
قافله دار و ساربان ادب است

با ادب هیچ کس نگردد خوار
بهر آواره خان و مان ادب است

صد بلا در کمین هستی ماست
گوشه ای که دهد امان ادب است

سالها تیر در کمان خواب است
بند آن تیر در کمان ادب است

پیر کردد به دامن مادر
مرد را مام مهربان ادب است

"گل همین پنج روز و شش باشد"
آن گلستان بی خزان ادب است

صد زیان در رکاب هر سودیست
سود می خواهی بی زیان؟ - ادب است!

عشق هم بی ادب نمی پاید
گوهر عشق را ضمان ادب است

هست مقصود جمله علم ادب
علم گر کالبد – روان ادب است

گر هنر بررود به اوج فلک
شهپرش بی شک و گمان ادب است

فرق اعجاز را ز جادویی
آنچه سازد به ما عیان ادب است

خصم خواهد تورا تهی از تو
خصم را خصم در نهان ادب است

چون بخواهد زدود فطرت تو
فطرتت را نگاهبان ادب است

تا ادب هست اصل تو برجاست
ملتت را چو پاسبان ادب است

تاج تاجیک هم ادب بودست
رمز آیین پهلوان ادب است

یاد آور ز پند افریدون
تا مقرر شود – توان ادب است

بندگی را ز بردگی بشناس
قوم آزاده را نشان ادب است...

یک جهان گر سخن فراز آرم
کم بود بسکه دو جهان ادب است

از ادب من سخن نمی گفتم
آنچه گرداندم زبان ادب است

نیستم مظهر ادب اما
آرمانم میان جان ادب است

استخوان های خاک خورده تو

شاعر : نغمه مستشار نظامی

این استخوان توست؟ چرا خاک خورده است؟
دستان مهربان تو را خاک خورده است؟

این چکمه های سبز چرا پاره پاره اند؟
آن جانماز سرخ کجا خاک خورده است؟

آن سرزمین که تکه ای از خاک کربلاست
مانند خاطرات شما خاک خورده است

آیینه نگاه شما تکه تکه شد
یا زیر خاک مانده و یا خاک خورده است

شعرم به پای روح بلندت نمی رسد
در ساحلی که عطر هوا خاک خورده است

در ساحلی که تا به ابد وامدار توست
از آن شراب سرخ که با خاک خورده است

من خود شنیده ام به خدا لمس کرده ام
نامت جدا،تن تو جدا خاک خورده است

اما تو تا همیشه تاریخ زنده ای
باور مکن که خون خدا خاک خورده است

خاک از حضور روشن تو آبرو گرفت
با چشمه نگاه زلالت وضو گرفت

این استخوان توست؟ سبک بار آمدی
دیدار شد میسرم ای یار...آمدی!

لذت تنهایی

شاعر : محسن کاویانی

تا ابد خیری نخواهد دید از پروازها
کفتری وقتی بیوفتد بین کفتر بازها

میروم از جمعتان چیزی نمیگویم ولی
بشنویدم بعد ازاین از سوز بعضی سازها

رازهاتان مثل ماهی و دهانم تنگ آب
واکنم قدری اگر آن را بریزد رازها

روی هم چسبیده لبهای من از شیرینی اش
بس که دارد شیره ی ناب (سکوت) اعجازها

بازهم پشت سرم حرف و حدیث آغاز شد
من که پایانی نمی بینم بر این آغازها

من یقین دارم که کارم را حماقت خوانده است
هرکسی رفع نیازش بوده دست نازها!

تا تک و تنها شدم دیدم به "حکم" زندگی
"تک" که باشی سرتری از"شاه" و از "سرباز"ها

همان کوچه باریک

شاعر : علی اکبر لطیفیان

آسمان است و زمین دور سرش می گردد
آفتاب است و قمر خاك درش می گردد

این قد و قامت افتاده درخت طوبی است
این محاسن به خدا آبروی دین خداست

این حرم خانه ی زهراست مسوزانیدش
این حسینیه ی دنیاست مسوزانیدش

شعله پشت حرم فاطمه زاده نبرید
پسر فاطمه را پای پیاده نبرید

آی مردم بگذارید عبا بردارد
پیرمرد است و خمیده است عصا بردارد

ببریدش، ببرید از وسط مردم نه
هر چه خواهید بیارید ولی هیزم نه

بگذارید لبش یاد پیمبر بكند
وسط شعله كمی مادر مادر بكند

از مسیری ببریدش كه تماشا نشود
چشمی از این در و همسایه به او وا نشود

اصلاً این مرد مگر پای دویدن دارد؟
پیرمردی كه خمیده است كشیدن دارد؟!

شعله ی تازه به چشمان غمینش نزنید
آسمان است و در این كوچه زمینش نزنید

شاید این كوچه همان كوچه ی زهرا باشد
شاید آن كوچه ی باریك همین جا باشد

شاید این كوچه همان جاست كه زهرا اُفتاد
گر چه هم دست به دیوار شد اما اُفتاد

این قبیله همگی بوی پیمبر دارند
در حسینیه ی خود روضه ی مادر دارند

عکس بدون قاب

شاعر : محمود ژولیده

گفتیم با خجالتِ دل بعد بوتراب معصوم دیگری نشود بسته در طناب

دیدیم دست هرچه امام است بسته شد شیعه چرا نمیرد از این شرم بی حساب

گفتیم زهر کین به امامی نمی دهند دیدیم هر زمان جگر دیگری کباب

گفتیم احترام به سجّاده می کنند دیدیم سجده را ششمین بار در عذاب

گفتیم شب، دگر مه نو سر برهنه نیست دیدیم ماه، پای برهنه زند رکاب

گفتیم دیگر از سر عمامه نمی کشند دیدیم بی عمامه، امامی شود عتاب

گفتیم بر سه ساله دگر زجر و غصّه نیست دیدیم پیر مرد شد از زجر و غصّه آب

گفتیم خانه را دگر آتش نمی زنند دیدیم خانه سوخت دوباره در آن مذاب

آن سیل آتشین که از آن کوچه شد شروع تا کعبه تا نرفته بگیریدش از شتاب

تنها رسول اعظم اسلام، با غضب نگذاشت تا دوباره سر از خون شود خضاب

از آن مسیر کوچه ی باریکتر ز مو عکسی به سینه مانده خدایا بدون قاب

گفتیم شیعه حقّ ولی را ادا کند شد قرن ها که دعوتتان مانده بی جواب

گفتیم محض غیبتتان شیعه می شویم دادیم امتحان بدی باز در غیاب

گفتیم دوره دوره ی غربت زدایی است ماندیم و ماند غربت هر تربت خراب

سرداب و سامرا و بقیع تلّ خاک شد انگار رفته امّت قالو بلی به خواب

دیدیم و هیچ دم نزدیم این چه شیعگی ست دشمن هر آنچه خواست روا داشت در نقاب

وهّابیت کمر به صف شیعه بسته است تا در صفوف شیعه کند طرح انشعاب

ما شیعیان صادق آل محمّدیم سر خط گرفته ایم از آن مالک الرّقاب

تا کی نشسته ایم و بگوییم: ای دریغ قرآن ناطق است پسِ پرده ی حجاب

رهبر، سران امّت دین را پیام داد شد در میان عالم اسلام، انقلاب

سستی به خویش راه نباید دهیم، هیچ باید کنیم قافله را باز انتخاب

از نهضت عدالت و از معنویّت است ای شیعیان، دعای فرج هست مستجاب

کلام الله بی جلد

شاعر : حبیب الله چایچیان

حضرت موسی بن جعفر، گفت با اطرافیان:
در همان منزل كه صادق، داد مظلومانه جان

تا سحر، هر شب چراغ حجره اش، روشن كنید
راضی از این كار، قلب داغدار من كنید

جای دارد گویم اكنون، ای امام هفتمین
این زمان، آرامگاه حضرت صادق ببین

آن حریم بی چراغ و خلوت و بی زائرش
چون كلام الله بی جلد است، قبر طاهرش

بارگاه آن جناب از كینه ی دشمن خراب
روز و شب در معرض باران و باد و آفتاب

در شگفتم، دشمن آیا شرم از زهرا نكرد
كاین بنای علم و تقوی را چنین ویرانه كرد

می كشد غیرت مرا، ای حجت ثانی عشر
تا به كی مظلوم و بی كس، عترت خیر البشر؟

دشمن از هر سو، به قصد محو قرآن در كمین
العجل، ای مجری عدل خدائی در زمین

تا به كی در انتظارت چشم یاران اشكبار
بی تو ای دلبند زهرا، شد خزان صدها بهار

العجل، ای چشمه ی فیاض و لطف دائمه
این توئی، تنها، تسلی بخش قلب فاطمه

من «حسانم» ریزه خوار خوان احسان توام
هر كجا در سایه ی لطف تو، مهمان توام